ถ้าไม่มีเรื่อง ก็คงไม่เข้ามาเขียน จนเกือบจะลืม Password ไปแล้ว
ไม่รู้ทำไม ต้องคิดถึง blog นี้ เวลาเศร้ามาก ๆ ทุกที
เวลามีความสุข กลับไม่ค่อยคิดถึง ( น่าน้อยใจแทนจัง )ฃ
ตอนนี้ก็เหมือนกัน เศร้ามาก ๆ
เค้า..กำลังจะแต่งงานแล้ว
กับคนที่เค้าเลือกแล้ว
กับคนที่ไม่ใช่เรา
.....
-•o°•❀ ความจำสั้น - วิตดิวัต พันธุรักษ์ ❀•°o•-
อาจนึกไม่ออกสักเท่าไร
แค่พอจำได้ ก็แค่นั้น
จำได้แค่เพียงใครหนึ่งคน
เข้ามาหลงวนในใจฉัน
ไม่นานแค่เพียงไม่นานก็ผ่านไป
*อาจเป็นความทรงจำที่บอบบาง
จำได้เพียงลางลาง กับเส้นทางที่ชั่วคราว
อาจเป็นความทรงจำที่สั้นเหลือเกินไม่ยืดยาว
แต่มีใครรู้ว่าฉันเศร้าเกือบทุกคราว
ที่นึกมันขึ้นมา
ไม่อาจใช้คำว่าผูกพัน ไม่มีวันนั้นที่ลึกซึ้ง
เป็นเพียงแค่คนที่ถูกใจ คำว่ารักยังไปไม่ถึง
ครึ่งนึง แค่เพียงครึ่งนึงของจิตใจ
ถ้าหากว่าความทรงจำของคนเรา
มันสั้นเหมือนชื่อเพลง ก็คงจะดีนะ
ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็คงไม่มีใครต้องเจ็บปวด
ไม่มีทาง..รู้เลย
หากตอนกลางคืนลบเลือนไม่มีแสงจันทร์ และตอนกลางวันนั้นดวงตะวันหายไป
โค้งขอบฟ้าเบื้องบน จะมัวมืดมนเพียงไร หรือจะยังสดใสเหมือนเคย
ปล่อยมือให้ใบไม้ปลิวไปตามสายลม ให้ลมนําพาพัดลอยไปไกลแสนไกล
แล้วใบไม้ใบเดิม จะลอยร่วงลงตรงไหน ฉันคงไม่มีทางได้รู้เลย
หากเราไม่มีวันนั้น ไม่เจอกันไม่เคยรู้จัก
ฉันจะรักใครได้อย่างเธอไหม
หากเธอยังอยู่กับฉัน ไม่อําลาไปไกลแสนไกล
จะเป็นอย่างไรต่อไปไม่รู้
หากพอมีทางหมุนวันเวลาย้อนกลับ และพยายามให้เราได้ลองเริ่มใหม่
แม้หากอ้อนวอนเธอ จะยังเสียเธอไปไหม
ฉันคงไม่มีทางได้รู้เลย
( ...ฉั น ค ง ไ ม่ มี วั น จ ะ รู้ เ ล ย... )
